Chemia – Matura CKE czerwiec, PR (F‑2023)

Ładowanie…

Chemia – Matura CKE czerwiec, PR (F‑2023) | Biolchem

1.2. (0–1 pkt)

Uzupełnij tabelę. Wpisz wartości liczb kwantowych: głównej i pobocznej, które opisują stan kwantowy niesparowanego elektronu atomu X w stanie podstawowym.

	Liczby kwantowe
	główna liczba kwantowa 𝑛	poboczna liczba kwantowa 𝑙
Wartości liczb kwantowych

Zadanie 6.

2 pkt

Stechiometria Roztwory i stężenia Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Zaprojektuj doświadczenie Zamknięte

Obliczenia pomocnicze:

(0–2) W celu wyznaczenia równania kinetycznego przemiany 2. przeprowadzono w temperaturze 𝑇 doświadczenia I–III. Wartości stężeń początkowych obu substratów oraz odpowiadające im wartości szybkości początkowych zestawiono w tabeli.

A.3,5 ∙ 103 1. dm6 ∙ mol–2 ∙ s–1B.3,5 ∙ 104 2. dm3 ∙ mol–1 ∙ s–1

Zadanie 7.

1 pkt

Roztwory i stężenia Równowagi i kinetyka Zamknięte

(0–1)

Oceń prawdziwość zdań. Zaznacz P, jeśli zdanie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.

Nr	Stwierdzenie	P	F
1	Zwiększenie ciśnienia w warunkach izotermicznych (𝑇 = const) w układzie będącym w stanie równowagi, w którym przebiega przemiana 1., będzie skutkowało wzrostem stężenia tlenku azotu(II).
2	Obniżenie temperatury w warunkach izobarycznych (𝑝 = const) w układzie będącym w stanie równowagi, w którym przebiega przemiana 2., będzie skutkowało zwiększeniem wartości stałej równowagi reakcji syntezy tlenku azotu(IV).

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Nr	Stwierdzenie	P	F
1	Zwiększenie ciśnienia w warunkach izotermicznych (𝑇 = const) w układzie będącym w stanie równowagi, w którym przebiega przemiana 1., będzie skutkowało wzrostem stężenia tlenku azotu(II).	✓	✓
2	Obniżenie temperatury w warunkach izobarycznych (𝑝 = const) w układzie będącym w stanie równowagi, w którym przebiega przemiana 2., będzie skutkowało zwiększeniem wartości stałej równowagi reakcji syntezy tlenku azotu(IV).

Zadanie 10.

4 pkt

Kwasy, zasady i pH Wiązania chemiczne Roztwory i stężenia Reakcje utleniania-redukcji Zaprojektuj doświadczenie Zamknięte

Przeprowadzono doświadczenie, w którym na stały tlenek manganu(IV) podziałano gorącym kwasem solnym. Wydzielający się chlor wprowadzono do probówki, w której znajdował się HCl (aq) wodny roztwór pewnej soli. Przebieg doświadczenia zilustrowano na schemacie. Do tak powstałego roztworu po ściance probówki wprowadzono chloroform – wygląd zawartości probówki przedstawiono na zdjęciu 1. Następnie dokładnie wymieszano jej zawartość i pozostawiono do rozdzielenia warstw (zdjęcie 2.).

10.1. (0–2 pkt)

Opisane doświadczenie przeprowadzono z udziałem pewnej soli, której wzoru nie podano na schemacie. Spośród wymienionych poniżej soli wybierz wzór tej, której wodny roztwór został użyty w tym doświadczeniu. Napisz jej nazwę systematyczną i uzupełnij zdanie.

Zaznacz jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie. NaF NaBr NaI Przebieg doświadczenia wskazuje, że wolny chlor jest (silniejszym / słabszym) utleniaczem niż wolny (fluor / brom / jod).

Odpowiedź:

10.2. (0–2 pkt)

Napisz w formie jonowej skróconej równania reakcji zachodzących podczas przebiegu • w kolbie • w probówce.

doświadczenia:Równanie reakcji zachodzącej w kolbie:

Zadanie 11.

2 pkt

Roztwory i stężenia Oblicz Podaj / wymień

(0–2) W 250 g wodnego roztworu NaOH o stężeniu 2,0 % rozpuszczono 9,0 g stałej mieszaniny NaOH i KOH, w której stosunek molowy tych wodorotlenków wynosił 𝑛NaOH : 𝑛KOH = 3 ∶1.

Oblicz, jaki procent masy otrzymanego roztworu stanowi masa NaOH. Przyjmij, że 𝑴𝐍𝐚𝐎𝐇= 𝟒𝟎 𝐠∙𝐦𝐨𝐥–𝟏, 𝑴𝐊𝐎𝐇= 𝟓𝟔 𝐠∙𝐦𝐨𝐥–𝟏. Wynik podaj w zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku.

Wynik:

Zadanie 16.

3 pkt

Stechiometria Kwasy, zasady i pH Roztwory i stężenia Oblicz Zamknięte

Na podstawie: W. Mizerski, Tablice chemiczne, Warszawa 2013. W celu identyfikacji pewnego stopu miedzi poddano analizie jego próbkę o masie 3,712 g, którą roztworzono w kwasie azotowym(V). Otrzymany roztwór przeniesiono do kolby miarowej, uzupełniono wodą do 500 cm3 i wymieszano. Z tak otrzymanego roztworu pobrano pipetą 25,0 cm3, wprowadzono do kolby i dodano nadmiar wodnego roztworu jodku potasu. Zaszła reakcja chemiczna zilustrowana równaniem: 2Cu2+ + 4l– → 2CuI + I2 Ilość wydzielonego jodu oznaczono metodą miareczkowania roztworem tiosiarczanu(VI) sodu (Na2S2O3). Przebiegła reakcja opisana równaniem: I2 + 2S2O3 2– →2l– + S4O6 2– Zużyto 17,80 cm3 wodnego roztworu tiosiarczanu(VI) sodu o stężeniu 0,1175 mol ∙ dm–3. Oblicz, jaki procent masy badanego stopu stanowi miedź. Rozstrzygnij, czy ten stop jest brązem czy mosiądzem.

(0–3) Mosiądze to stopy miedzi i cynku, w których zawartość cynku stanowi do 40 % masy stopu. Brąz cynowy to stop miedzi i cyny, w którym masa cyny nie przekracza 20 %.

Obliczenia:Rozstrzygnięcie:

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Liczba moli tiosiarczanu: 𝑛1= 0,0178 dm3 ∙ 0,1175 mol ∙ dm–3 = 0,00209 mol Liczba moli wydzielonego jodu: 𝑛2= 0,5 ∙ 0,00209 mol = 0,001045 mol Liczba moli Cu w badanej próbce: 𝑛3 = 2 ∙ 0,001045 mol = 0,00209 mol 25,0 cm3 — 0,00209 mol 500 cm3 — 𝑥 to 𝑥 = 0,0418 mol Cu w stopie Masa Cu w stopie: 𝑚 = 0,0418 mol ∙ 63,55 g ∙ mol–1 = 2,656 g Zawartość procentowa miedzi w stopie: 𝑧 = 2,656 g : 3,712 g ∙ 100 % = 72 (%) Rozstrzygnięcie: (Badany stop to) mosiądz. Uwaga 1.: Należy zwrócić uwagę na zależność wyniku liczbowego od przyjętych zaokrągleń. Za poprawny należy uznać każdy wynik będący konsekwencją zastosowanej poprawnej metody i poprawnych obliczeń.

Zasady oceniania

3 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukaną zawartością miedzi w stopie, poprawne wykonanie obliczeń i podanie wyniku w procentach oraz napisanie poprawnego rozstrzygnięcia. 2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukaną zawartością miedzi w stopie, poprawne wykonanie obliczeń i podanie wyniku w procentach oraz błędne rozstrzygnięcie albo brak rozstrzygnięcia. ALBO 2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukaną zawartością miedzi w stopie, poprawne wykonanie obliczeń, ale niepodanie wyniku w procentach (z błędną jednostką) oraz napisanie poprawnego rozstrzygnięcia. 1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi a szukaną zawartością miedzi w stopie, ale popełnienie błędów rachunkowych prowadzących do błędnego wyniku liczbowego oraz niepoprawne rozstrzygnięcie (wskazanie brązu cynowego) albo brak rozstrzygnięcia ALBO 1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, poprawne wykonanie obliczeń prowadzących do wyznaczenia poprawnej wartości masy lub poprawnej wartości liczby moli miedzi w 500 cm3 roztworu. 0 pkt – zastosowanie błędnej metody obliczenia albo brak rozwiązania.

rozwiązań zadań

Zadanie 17.

2 pkt

Roztwory i stężenia Reakcje utleniania-redukcji Chemia nieorganiczna Elektrochemia Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Oblicz Zamknięte

W akumulatorze kadmowo-niklowym elektrodą dodatnią jest tlenek wodorotlenek niklu(III) o wzorze NiO(OH), elektrodą ujemną jest metaliczny kadm, a elektrolitem – roztwór KOH. Produktami rozładowania tego akumulatora są wodorotlenki niklu(II) i kadmu(II). W tabeli przedstawiono potencjały standardowe wybranych reakcji redukcji z udziałem kadmu i niklu oraz ich związków.

Równanie reakcji redukcji	Potencjał standardowy 𝐸°, V
Cd2+ + 2e– ⇄ Cd	‒ 0,40
Cd(OH) + 2e– ⇄ Cd + 2OH‒ 2	‒ 0,81
Ni2+ + 2e– ⇄ Ni	‒ 0,26
‒ NiO(OH) + H O + e– ⇄ Ni(OH) + OH 2 2	+0,52
Ni(OH) + 2e– ⇄ Ni + 2OH‒ 2	– 0,72

17.1. (0–1 pkt)

Napisz w formie cząsteczkowej równanie reakcji zachodzącej podczas pracy – rozładowywania – akumulatora kadmowo-niklowego.

Równanie / zapis:

17.2. (0–1 pkt)

Wybierz z tabeli odpowiednie wartości potencjałów standardowych i oblicz siłę elektromotoryczną SEM tego akumulatora.

Wynik:

Zadanie 19.

3 pkt

Budowa atomu Kwasy, zasady i pH Wiązania chemiczne Węglowodory Zamknięte

Dehydratacja alkoholi prowadzona w podwyższonej temperaturze i w obecności stężonego kwasu siarkowego(VI) pozwala otrzymać alkeny. Ta reakcja przebiega w trzech etapach. W pierwszym etapie cząsteczka alkoholu ulega protonowaniu. Następnie zachodzą powolna dysocjacja protonowanej formy alkoholu z utworzeniem karbokationu (etap drugi) oraz szybkie odszczepienie protonu od sąsiedniego atomu węgla – o wyższej rzędowości – z utworzeniem alkenu (etap trzeci). Opisany proces przedstawiono na schemacie: Wiązanie podwójne w cząsteczce alkenu – głównego produktu dehydratacji – często znajduje się w innym miejscu, niż wynikałoby to z położenia grupy –OH w substracie. Dzieje się tak dlatego, że powstający karbokation ulega przegrupowaniu. Dochodzi wtedy do przeniesienia atomu wodoru lub grupy alkilowej od sąsiedniego atomu węgla, czemu towarzyszy przemieszczenie się ładunku dodatniego. Przegrupowanie zachodzi zawsze wtedy, gdy może powstać trwalszy karbokation, czyli taki, w którym ładunek dodatni znajduje się na atomie węgla o możliwie najwyższej rzędowości.

19.1. (0–1 pkt)

Pierwszy etap dehydratacji alkoholu w obecności stężonego kwasu siarkowego(VI) można ROH + H2SO4 ⇄ R(OH2)+ + HSO4 –

Uzupełnij zdania. Zaznacz jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie. Jon HSO4 – jest (mocniejszą / słabszą) zasadą Brønsteda niż cząsteczka ROH. Cząsteczka H2SO4 jest (mocniejszym / słabszym) kwasem Brønsteda niż jon R(OH2)+.

Równanie / zapis:

19.2. (0–1 pkt)

Napisz wzór strukturalny karbokationu, który powstaje w drugim etapie dehydratacji propan-2-olu. We wzorze zaznacz ładunek dodatni przy odpowiednim atomie.

Odpowiedź:

19.3. (0–1 pkt)

Zadanie 21.

2 pkt

Budowa atomu Chemia organiczna Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Podaj i uzasadnij / wyjaśnij

(0–2) Zastąpienie w cząsteczkach związków organicznych atomu tlenu atomem siarki powoduje znaczące zmiany we właściwościach fizycznych i chemicznych tych substancji. Poniżej 1. CH3CH2OH 2. CH3CH2SH Związki 1. i 2. – mimo podobnej budowy ich cząsteczek – znacznie różnią się wartościami temperatury wrzenia. a) Uzupełnij tabelę. Przyporządkuj wartości temperatury wrzenia (pod ciśnieniem 𝟏𝟎𝟎𝟎 𝐡𝐏𝐚) 𝟑𝟓 °𝐂 i 𝟕𝟖 °𝐂 do związków 1. i 2. b) Wyjaśnij, dlaczego te związki (etanol i etanotiol) znacznie różnią się wartościami temperatury wrzenia. Odnieś się do konsekwencji różnicy w budowie cząsteczek obu związków.

Związek	Temperatura wrzenia, °C
1.
2.

Zadanie 23.

4 pkt

Budowa atomu Wiązania chemiczne Reakcje utleniania-redukcji Równowagi i kinetyka Uzupełnij tabelę / wykres / schemat

Poniżej przedstawiono schemat ciągu przemian chemicznych (reakcje 1.–3.), w wyniku których z etylobenzenu otrzymano keton (związek B).

23.1. (0–1 pkt)

Uzupełnij tabelę. Określ typ (addycja, eliminacja, substytucja) oraz mechanizm (elektrofilowy, nukleofilowy, rodnikowy) reakcji 1. i 2.

	Reakcja 1.	Reakcja 2.
Typ reakcji
Mechanizm reakcji

Zadanie 24.

1 pkt

Wiązania chemiczne Chemia organiczna Zamknięte

(0–1)

Oceń prawdziwość zdań. Zaznacz P, jeśli zdanie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.

Nr	Stwierdzenie	P	F
1	W zaznaczonym na fioletowo fragmencie cząsteczki produktu reakcji zachodzącej w etapie 1. występują wiązania 𝜎 i 𝜋.
2	Przemiana zachodząca w etapie 2. jest reakcją substytucji.

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Nr	Stwierdzenie	P	F
1	W zaznaczonym na fioletowo fragmencie cząsteczki produktu reakcji zachodzącej w etapie 1. występują wiązania 𝜎 i 𝜋.	✓	✓
2	Przemiana zachodząca w etapie 2. jest reakcją substytucji.	✓

Zadanie 26.

4 pkt

Stechiometria Kwasy, zasady i pH Roztwory i stężenia Elektrochemia Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Zaprojektuj doświadczenie Podaj i uzasadnij / wyjaśnij

(0–4) Kwas szczawiowy jest najprostszym kwasem dikarboksylowym. Na rysunku obok przedstawiono model cząsteczki tego kwasu. Kwas szczawiowy jest substancją stałą, dobrze rozpuszczalną w wodzie. W wodnym roztworze dysocjuje dwustopniowo. Rozpuszczoną w niewielkiej ilości wody odważkę bezwodnego kwasu szczawiowego o masie 𝑚 umieszczono w kolbie miarowej, którą dopełniono wodą destylowaną do objętości 100,0 cm3. Pobrano pipetą 20,0 cm3 otrzymanego roztworu, przeniesiono go do kolby stożkowej, w której znajdowała się elektroda pehametru, i miareczkowano roztworem NaOH o stężeniu 0,10 mol ∙ dm–3. Eksperyment prowadzono w temperaturze 25 °C. Uzyskane wyniki przedstawiono w formie wykresu zależności mierzonego pH od objętości dodawanego roztworu NaOH. Na podstawie analizy wykresu oblicz stężenie kwasu szczawiowego w kolbie stożkowej oraz masę 𝒎 odważki bezwodnego kwasu szczawiowego użytego w opisanym doświadczeniu. Następnie wyjaśnij, dlaczego po dodaniu 40,0 𝐜𝐦𝟑 NaOH (aq) pH powstałej mieszaniny jest wyższe od 𝟕. W wyjaśnieniu uwzględnij odpowiednie obliczenia. W obliczeniach zastosuj uproszczone wyrażenie wiążące stałą dysocjacji ze stężeniem jonów H+.

Obliczenia:Wyjaśnienie wraz z obliczeniami:

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

H2C2O4 + 2OH‒ → C2O42– + 2H2O VNaOH = 40 cm3 = 0,040 dm3 ⟹ 𝑛NaOH= 0,04 ⋅ 0,1 = 0,004 mol 1 1 𝑛szczawianów = 𝑛b = 𝑛OH¯ = ⋅ 0,04 ⋅ 0,1 = 0,002 mol 2 2 Stężenie kwasu w miareczkowanym roztworze: 𝑛kwasu 0,002 mol 𝑐kwasu = = = 0,1 mol ∙dm–3 Vkwasu 0,02 dm3 Liczba moli kwasu w przygotowanym roztworze: 𝑛kwasu = 0,1 mol ∙dm–3 ∙ 0,1 dm3 = 0,01 mol 𝑛szczawianów = 0,002 mol = 𝑛kwasu 𝑚kwasu= 𝑛kwasu ∙𝑀kwasu ⟹ 𝑚kwasu = 0,01 mol ∙ 90 g ∙mol–1 = 𝟎, 𝟗 𝐠 Przykładowe wyjaśnienia: • W powstałej mieszaninie zachodzi hydroliza anionowa. • W tej mieszanie zachodzi hydroliza powstałej soli. Obliczenie pH roztworu w punkcie równoważnikowym: C2O42‒ + H2O → HC2O4– + OH‒ Wybór do dalszych obliczeń odpowiedniej stałej – (drugiego) etapu dysocjacji kwasu szczawiowego: 𝐾w 10−14Kb = = = 6,5 ∙10−11 𝐾a2 1,55 ∙ 10−4 [OH‒] = √𝐾b · 𝑐b = √6,5 · 10‒11 · 3,3 · 10‒2 = 1,46 ⋅ 10‒6 mol ⋅ dm–3 pOH = –log [OH–] = –log(1,46 ⋅ 10‒6) = 5,84 pH = 14 – pOH = 14 – 5,84 = 8,16 ⟹ pH = 8,2 Uwaga: Popełnienie błędu rachunkowego w trakcie rozwiązywania zadania skutkuje utratą 1 pkt.

Zasady oceniania

rozwiązań zadań

4 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne obliczenie stężenia kwasu szczawiowego w kolbie stożkowej, poprawne ustalenie wartości liczby moli 𝑛C2O42– i 𝑛NaOH; poprawne obliczenie wartości 𝑐C2O42– po dodaniu 40 cm3 roztworu NaOH; poprawne obliczanie masy 𝑚 naważki kwasu; napisanie poprawnego wyjaśnienia, zapisanie wyrażenia poprawne obliczenie wartości 𝐾b oraz poprawne obliczenie pH roztworu po Kb = 𝐾a2,𝐾w stechiometrycznym zmieszaniu kwasu i zasady. 3 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne obliczenie stężenia kwasu szczawiowego w kolbie stożkowej, poprawne ustalenie wartości liczby moli 𝑛C2O42– i 𝑛NaOH; poprawne obliczenie wartości 𝑐C2O42– po dodaniu 40 cm3 roztworu NaOH; poprawne obliczanie masy 𝑚 naważki kwasu, napisanie poprawnego wyjaśnienia oraz zapisanie wyrażenia 𝐾b = 𝐾w i poprawne obliczenie wartości 𝐾b. 𝐾a2 2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne obliczenie stężenia kwasu szczawiowego w kolbie stożkowej, poprawne ustalenie wartości liczby moli 𝑛C2O42– i 𝑛NaOH; poprawne obliczenie wartości 𝑐C2O42– po dodaniu 40 cm3 roztworu NaOH ALBO 2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne obliczanie masy 𝑚 naważki kwasu, poprawne ustalenie wartości liczby moli 𝑛C2O42– i 𝑛NaOH oraz poprawne obliczenie wartości 𝑐C2O42– po dodaniu 40 cm3 roztworu NaOH. 1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne ustalenie wartości liczby moli 𝑛C2O42– i 𝑛NaOH oraz poprawne obliczenie wartości 𝑐C2O42– po dodaniu 40 cm3 roztworu NaOH ALBO 2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, tj. wykorzystanie związku między danymi w zadaniu a szukanym pH roztworu, poprawne obliczenie stężenia kwasu szczawiowego w kolbie stożkowej oraz poprawne obliczanie masy 𝑚 naważki kwasu. 0 pkt – zastosowanie błędnej metody albo brak rozwiązania.

Zadanie 27.

4 pkt

Kwasy, zasady i pH Pochodne węglowodorów Chemia organiczna Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Zaprojektuj doświadczenie Zamknięte

Aminokwasy, które w cząsteczkach zawierają pierwszorzędową grupę aminową, ulegają reakcji z kwasem azotowym(III). Tę przemianę ilustruje schemat:

27.1. (0–1 pkt)

Napisz równanie reakcji waliny z kwasem azotowym(III). Zastosuj wzory półstrukturalne (grupowe) związków organicznych.

Równanie / zapis:

27.2. (0–1 pkt)

Pewien aminokwas poddano działaniu kwasu azotowego(III). Produktem organicznym tej przemiany jest kwas 2-hydroksy-3-fenylopropanowy.

Napisz wzór półstrukturalny (grupowy) aminokwasu, który poddano reakcji z kwasem azotowym(III).

Równanie / zapis:

27.3. (0–2 pkt)

Zadanie 28.

3 pkt

Budowa atomu Kwasy, zasady i pH Pochodne węglowodorów Roztwory i stężenia Uzupełnij tabelę / wykres / schemat Zamknięte

Forma, w jakiej aminokwasy występują w roztworach wodnych, zależy od pH roztworu. W środowisku o niskim pH lizyna występuje w formie dwudodatniego kationu, w którym są obecne trzy grupy o charakterze kwasowym. Stałe dysocjacji kwasowej tych grup są różne – ich wartości umieszczono na schemacie: Wraz ze wzrostem pH grupy o charakterze kwasowym kolejno tracą protony i w środowisku silnie zasadowym lizyna występuje w formie anionu. W podanym wzorze kationu wyróżniono dwa atomy węgla – oznaczono je literami 𝑥 i 𝑦.

28.1. (0–2 pkt)

Do roztworu zawierającego kationy lizyny o wzorze podanym w informacji wstępnej stopniowo wprowadzano wodny roztwór wodorotlenku sodu.

Uzupełnij poniższy schemat. Wpisz w odpowiednie miejsca wzory grup w powstających – wraz ze wzrostem pH – jonach lizyny oznaczonych literami A i B.

Odpowiedź:

28.2. (0–1 pkt)

Uzupełnij zdanie. Zaznacz jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie. W anionie lizyny, który występuje w środowisku silnie zasadowym, grupą o najsilniejszym charakterze zasadowym jest grupa o wzorze (–COO– / –NH2), związana z atomem węgla oznaczonym literą (𝑥 / 𝑦).

Odpowiedź:

23.3. (0–1 pkt)

Podczas reakcji 3. następuje zmiana barwy mieszaniny reakcyjnej.

Uzupełnij tabelę. Wpisz barwę mieszaniny reakcyjnej przed rozpoczęciem reakcji 3. i barwę po jej zakończeniu.

Barwa mieszaniny reakcyjnej
przed reakcją	po reakcji


	Symbol pierwiastka	Symbol bloku konfiguracyjnego
Pierwiastek A
Pierwiastek X

1.1. (0–1 pkt)

Odpowiedzi

1.2. (0–1 pkt)

1.1.

Zasady oceniania

1.2.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

10.1. (0–2 pkt)

10.2. (0–2 pkt)

Odpowiedzi

10.1.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

10.2.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Dopuszczalne / przykładowe odpowiedzi

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

17.1. (0–1 pkt)

17.2. (0–1 pkt)

Odpowiedzi

17.1.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

17.2.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

Odpowiedzi

Zasady oceniania

19.1. (0–1 pkt)

19.2. (0–1 pkt)

19.3. (0–1 pkt)

Odpowiedzi

19.1.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

19.2.

Poprawna odpowiedź

Zasady oceniania

19.3.